فاطمه بدرلو:

امروز در تقویم، سالروز میلاد حضرت علی اکبر(ع) و روز جوان ثبت شده است، روزی که قرار است به آینده‌سازان این سرزمین اختصاص یابد، اما شاید بپرسیم که آیا این مناسبت، فراتر از یک عبارت روی کاغذ، در زندگی واقعی جوانانمان هم جایی دارد؟

جوانان ما، با انرژِی سرشار و آرزوهایی بزرگ، روزگار می‌گذرانند، آن‌ها چشم‌به‌راه فرصت‌هایی هستند که بتوانند استعداد هایشان را بیازمایند و نقش خود را در ساختن فردایی بهتر ایفا کنند اما در مسیر رشد، موانعی وجود دارد که باید با همدلی و همراهی به آن‌ها پرداخت.

یکی از نخستین و جدی‌ترین دغدغه‌های هر جوان، اشتغال و ساختن پایه‌ای محکم برای زندگی مستقل است، بسیاری از آنان، پس از سال‌ها تحصیل و کسب مهارت، هنوز در جستجوی فرصت شغلی مناسب هستند، این انتظار، گاه طولانی و خسته‌کننده می‌شود، آیا می‌توان فضایی پویاتر ایجاد کرد که استعدادهای جوانان، به فرصت‌های واقعی تبدیل شود؟

و در کنار دغدغه معیشت و کار، ازدواج به عنوان یکی از زیباترین مراحل زندگی، گاه به دلیل دشواری‌های اقتصادی و اجتماعی، به آرزو یا چالشی بزرگ تبدیل می‌شود، آیا می‌توان بستری فراهم آورد که جوانان با امید و آسایش بیشتری به تشکیل خانواده بیندیشند؟

جوانان ما نیاز دارند احساس کنند که صدایشان شنیده می‌شود، نیاز دارند بدانند که برای مسئولان، نه فقط به عنوان آمار، که به عنوان انسان‌هایی پر از انگیزه و خلاقیت اهمیت دارند، روز جوان می‌تواند سرآغازی باشد برای گفت‌وگویی صمیمانه و سازنده، برای طرح مشکلات و یافتن راه‌حل‌ها با مشارکت خود جوانان.

از سوی دیگر، نقش اداره ورزش و جوانان و نهادهای مرتبط در این زمینه بسیار مهم است، این نهادها می‌توانند با برنامه‌ریزی‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت، نه فقط در این روز خاص، که در تمام طول سال، حامی و همراه جوانان باشند. از توسعه فضاهای ورزشی و فرهنگی گرفته تا مشاوره‌های شغلی و مهارت‌آموزی.

باید این روز را به فرصتی برای شنیدن تبدیل کنیم، شنیدن حرف‌های ناگفته، شنیدن ایده‌های نو، شنیدن دل‌نگرانی‌ها و شنیدن امیده، جوانان ما منتظرند تا دیده و شنیده شوند؛ آن‌ها نیروی محرکه جامعه هستند و توجه به نیازهایشان، در واقع سرمایه‌گذاری برای آینده‌ای روشن است.

به امید آنکه در آینده، روز جوان نه فقط در تقویم، که در عمل، روزی پررنگ و معنادار باشد، روزی که هر جوانی در این سرزمین، احساس کند فرصت پرواز دارد.